یادمان نخواهد رفت که چگونه برای سر دادن "حق خود" چه بر سر ما می آوردند..

برای من از همان هفته پیش و رخدادی نه چندان نو! آغاز شد و همان آدینه (جمعه) نگران چنین لحظه هایی بودم به دوستی هم گفتم : چندان که تو می گویی ساده نیست، به همان صندلی که در یادداشت پیشین از آن گفتم پروانه دگرگونی نمی دهند! چه برسه به من.. تو.. ما و ایران.

امروز در اینجا باران بارید، همان گونه که از چشمان ده ها خانواده ایرانی این روزها باران می بارد، برای چه ؟؟ برای سر دادن ندای آزادی. هیچ چیزی جز درود فرستادن به پیکر آزادگان و ده ها ایرانی که از نام های آنها خبر نداریم آرامش دهنده پدران و مادران ایران زمین نیست.

این روزها همان گونه که رخدادهای زندگی من در حال انگاشته شدن است در حافظه تاریخ هم انگاشته می شود و از یاد تاریخ نمی رود که بر ما چه شد، چه خواستیم و چه بر ما کردند.موج سبز امیدواری در خیل بزرگی از مردم جای خود را به موج نا امیدی و سیاه داده است ولی باید بگویم که دارم می بینم و باید ببینیم که هنوز موج امیدواری در ذهن ایرانی های آزاده مانده و زنده هست و در این روزهای بزرگ و تاریخی باید این موج را نگه داشت تا بتوان زندگی کرد وگرنه به همان گودالی که هدایت شصت سال پیش از آن سخن گفت می رویم.
خواسته دشواری است ولی پیش تر و به ویژه این چند روز ما نشان داده ایم می توانیم، چشم به راه نمان، زنده بمان. من بر این باورم در هر شرایطی ما پیروزیم، ما به آنها نشان دادیم که  "غلام حلقه به گوش" نیستیم خواه تو جمهوری بخواه چه حکومت!